Święto Laba

Ósmy dzień dwunastego miesiąca

Laba (腊八) przypada ósmego dnia dwunastego miesiąca księżycowego. La odnosi się do miesiąca kończącego rok, a ba oznacza osiem. Miejsce w kalendarzu nadaje świętu charakter skierowany ku przyszłości: stary rok zbliża się do końca, a przygotowania do Chińskiego Nowego Roku nabierają tempa.

Święto należy do kończącego się roku kalendarza chińskiego, nawet jeśli rok gregoriański już się zmienił. Gotowanie i dzielenie garnka kleiku jest jego najbardziej znanym zwyczajem domowym. W chińskiej tradycji buddyjskiej data upamiętnia także oświecenie Buddy.

Kleik Laba

Kleik Laba łączy ziarna zbóż i fasolę ze składnikami takimi jak czerwone daktyle chińskie, nasiona lotosu i orzeszki ziemne. Przygotowanie może zacząć się poprzedniego wieczoru od przebierania, mycia, moczenia oraz usuwania skórek lub pestek. Mieszankę gotuje się, aż składniki zmiękną i utworzą pożywny kleik.

Nie ma ustalonego przepisu z ośmiu składników. Osiem wskazuje datę święta, a zawartość garnka zależy od miejscowości i domowej praktyki. Znane są słodkie wersje z suszonymi owocami, lecz istnieją też wytrawne. W niektórych częściach północnego Shaanxi przepisy obejmują tofu i mięso, a niektóre wersje syczuańskie są pikantne.

Potrawę przygotowuje się z myślą o dzieleniu się. Rodziny mogą dawać porcje krewnym lub sąsiadom, a świątynie i grupy społeczne rozdają miski także poza gronem własnych członków. Ugotowanie dużego garnka pozwala wielu osobom uczestniczyć w święcie, którego najprostszym wyrazem jest ciepły posiłek.

Obchód buddyjski i rozwój historyczny

Związek buddyjski koncentruje się na przebudzeniu Buddy Siakjamuniego. Tradycyjna opowieść przypomina, jak po surowych praktykach ascetycznych przyszły Budda przyjął pożywienie i zwrócił się ku Drodze Środka. Ofiarowanie kleiku upamiętnia wsparcie, które umożliwiło dalszą praktykę duchową. Jest to obchód oświecenia, odrębny od Urodzin Buddy.

W czasach Song kleik Laba należał już zarówno do życia świątynnego, jak i domowego. Relacja o dwunastym miesiącu w Dongjing Menghua Lu opisuje, jak wielkie świątynie rozdawały go wyznawcom ósmego dnia, a domownicy gotowali własne mieszanki z owocami i innymi składnikami. Ceremonie buddyjskie i dzielenie się jedzeniem zajmowały tę samą datę.

Świątynne rozdawanie kleiku nadal łączy upamiętnienie z hojnością. Wolontariusze przygotowują jedzenie, obsługują odwiedzających i zanoszą porcje osobom poza świątynią. Dla obdarowanych miska może nieść znaczenie religijne, rodzinne wspomnienie lub po prostu gościnność sezonowego posiłku.