Getai w siódmym miesiącu w Singapurze

Sceny pieśni: od parków rozrywki do dzielnic

Getai (歌台), dosłownie „scena pieśni”, to popularna rozrywka na żywo oparta na śpiewakach, prowadzących i kontakcie z publicznością. W Singapurze jej połyskujące kostiumy, nagłośniona muzyka i wielojęzyczne przekomarzanie są szczególnie dobrze znane w siódmym miesiącu księżycowym. Obok mandaryńskiego i innych języków ważne miejsce zajmuje hokkien. Żarty prowadzącego, zapowiedzi i wymiany zdań z widzami łączą poszczególne piosenki we wspólnie spędzony wieczór.

Getai należało do rozrywek singapurskich parków zabaw już w latach czterdziestych XX wieku, podczas okupacji japońskiej. W lokalach muzycznych występowali stali artyści i zespoły grające na żywo, a programy rozszerzano o taniec, skecze i inne numery. W latach pięćdziesiątych getai miało już ugruntowaną pozycję w największych parkach rozrywki miasta, z rywalizującymi lokalami i publicznością, która mogła zamawiać piosenki.

Scena dzielnicowa rozwinęła się dzięki zmianie otoczenia. W latach sześćdziesiątych telewizja zaczęła konkurować z rozrywką w parkach, a wykonawcy getai coraz częściej znajdowali angaże przy świątyniach i na terenach mieszkalnych. Zaproszenia od komitetów organizujących obchody siódmego miesiąca stworzyły im nowy obieg występów. Rozwój mieszkalnictwa publicznego w latach siedemdziesiątych zapewnił kolejne miejsca w dzielnicach. Ruch ten wprowadził popularną formę rozrywki do rozszerzającego się kalendarza obchodów społecznościowych.

Rozrywka w obchodach siódmego miesiąca

Podczas singapurskich obchodów Głodnych Duchów w siódmym miesiącu występ getai może bawić żywych widzów, a zarazem być ofiarowany duchom. Znana praktyka pozostawiania pustych miejsc w pierwszym rzędzie dla duchowych gości włącza tę niewidoczną publiczność w układ wydarzenia. Zarezerwowane miejsca mają cel religijny nawet wtedy, gdy program składa się z popularnych piosenek i żartobliwych rozmów.

Tymczasowe sceny zajmują takie miejsca jak podwórza osiedlowe i parkingi. Oświetlenie, nagłośnienie, ekrany i wyszukane stroje nadają niektórym pokazom rozmach i wygląd koncertu popowego. Za występem stoją komitety zamawiające wydarzenie, organizatorzy angażujący artystów i ekipy techniczne przygotowujące scenę. Pokaz należy do szerszego spotkania, które może obejmować także ofiary i wspólny posiłek.

Getai stało się ważną alternatywą dla opery w obiegu rozrywek siódmego miesiąca. Oba rodzaje występów można zamawiać na obchody, choć różnią się muzyką, konwencjami scenicznymi i repertuarem. Wykorzystanie pieśni i rozmów w hokkien zapewnia również temu językowi żywą obecność publiczną poza domem.

Terminy występów i zmieniające się miejsca

Komitety i goszczące je miejsca planują występy siódmego miesiąca na cały miesiąc księżycowy. Nie wszystkie koncentrują się na samym Zhongyuan, piętnastym dniu siódmego miesiąca księżycowego. Wykonawcy przemieszczają się między angażami, więc miejscowa publiczność może spotykać różnych śpiewaków w kolejne wieczory.

Getai pojawia się także na uroczystościach społecznościowych oraz scenach teatralnych i w programach nadawczych poza obiegiem siódmego miesiąca. Transmisje internetowe na żywo poszerzają publiczność poza osoby siedzące na miejscu, a nagrania pozwalają piosenkom i występom krążyć później. Angaż obrzędowy i koncert sceniczny mogą mieć wspólnych wykonawców, pozostając różnymi rodzajami wydarzeń.