Yulanpen i buddyjski kalendarz siódmego miesiąca
Ullambana
Yulanpen (盂兰盆), w anglojęzycznych programach buddyjskich zwykle nazywane Ullambana, skupia się na ofiarach dla wspólnoty monastycznej i dedykowaniu zasługi rodzicom. Jego główną datą w chińskim kalendarzu jest siódmy miesiąc księżycowy, piętnasty dzień. Wdzięczność za rodzicielską opiekę łączy pamięć o zmarłych z troską o żyjących rodziców i wcześniejsze pokolenia.
Sutra Ullambana zawiera główną świętą opowieść. Maudgalyayana, znany po chińsku jako Mulian (目连), odkrywa, że jego zmarła matka odrodziła się jako głodny duch. Przynosi jej ryż, ale zanim matka zdąży zjeść, zamienia się on w rozżarzone węgle. Budda poleca mu złożyć ofiary zgromadzonym mnichom na zakończenie ich odosobnienia. Dzięki ich duchowemu wsparciu i zasłudze płynącej z ofiary matka zostaje uwolniona od cierpienia. Opowieść uczy o ograniczeniach indywidualnej mocy oraz znaczeniu hojności, wspólnej praktyki i synowskiej troski.
Data należy również do roku monastycznego. W chińskim kalendarzu buddyjskim piętnasty dzień siódmego miesiąca oznacza zakończenie tradycyjnego trzymiesięcznego odosobnienia letniego. Prawarana to obrzęd końcowy, podczas którego osoby zakonne zapraszają się wzajemnie do wskazania uchybień i odnawiają swoją dyscyplinę. Dzień nazywa się także Radosnym Dniem Buddy, świętującym postępy wspólnoty w praktyce. To powiązanie nadaje szczególne znaczenie darom dla sangi, czyli wspólnoty monastycznej.
Ofiary i nabożeństwa
Zgromadzenie Ullambana może obejmować recytację sutry, ceremonialne ofiary i posiłek dla osób zakonnych. Świeccy uczestnicy wspierają sangę poprzez dary i pracę. Ofiary podtrzymują praktykę religijną, a dedykowanie zasługi nadaje tej hojności cel wykraczający poza darczyńcę.
W myśli buddyjskiej zasługa to duchowa korzyść płynąca z dobrych działań, takich jak hojność i praktyka religijna. Dedykowanie zasługi wyraża życzenie, aby inni mieli udział w tych korzyściach i zostali uwolnieni od cierpienia. Ullambana stosuje tę zasadę do rodziców i przodków, w tym — zgodnie z nauką sutry — do rodziców z wcześniejszych żywotów. Troska ta sięga zatem poza rocznicę śmierci jednej osoby.
Zgromadzeniu może towarzyszyć pokrewne nabożeństwo Yankou, czyli „Płonące Usta”. Jest to liturgia ofiarowywania pokarmu głodnym duchom, łącząca rytualne karmienie z nauczaniem buddyjskim. Ma innego bezpośredniego odbiorcę niż posiłek ofiarowywany osobom zakonnym, dlatego roczny program może wymieniać oba nabożeństwa osobno, nawet jeśli odbywają się tego samego dnia.
Yulanpen i Zhongyuan
Yulanpen dzieli datę z Zhongyuan, związanym w kulcie taoistycznym z Urzędnikiem Ziemi i wybaczaniem przewinień. Oba należą do szerszego okresu ofiar i upamiętniania zmarłych w siódmym miesiącu. Obchody wspólnotowe mogą łączyć w jednym programie nabożeństwa buddyjskie, obrzędy taoistyczne, domowe ofiary dla przodków i publiczną rozrywkę.
Angielska nazwa „Hungry Ghost Festival” („Święto Głodnych Duchów”) szeroko określa ten dłuższy okres obchodów.
Rozróżnienie widać w tym, do kogo kierowane są ofiary. Żywność przekazana osobom zakonnym wspiera praktykę religijną i zgodnie z wyjaśnieniem Ullambany wytwarza zasługę. Ofiary dla przodków oddają cześć relacjom rodzinnym. Ofiary dla duchów, którymi nikt inny się nie zajmuje, rozszerzają opiekę poza rodzinę. Działania te mogą współistnieć, zachowując odrębnych odbiorców i cele.