Feest van de draak die zijn hoofd opricht

De tweede dag van de tweede maand

Longtaitou (龙抬头) betekent ‘de draak richt zijn hoofd op’. Het feest wordt gevierd op de tweede dag van de tweede maanmaand en heet ook Eryueer, ‘tweede maand, tweede dag’. Het ontwaken van de draak vormt het centrale beeld van de gelegenheid: hernieuwde activiteit, de hoop op regen en een veelbelovend begin van het voorjaarswerk.

De datum volgt een maand en dag van de maankalender, niet een zonneterm. Het feest verschuift daardoor ten opzichte van de zonnetermen van de lente, hoewel de gebruiken verbonden blijven met de hervatting van het werk op het land.

Draken, water en het huishouden

In de traditionele beeldwereld van het feest beheerst de draak de regen. Zijn terugkeer tot activiteit drukt het belang van water voor het landbouwjaar uit. Oudere noordelijke gebruiken omvatten het uitzetten van een ‘draak’ van as naar een waterput en een spoor van graankaf terug naar het watervat in huis. De put, het voorraadvat en de denkbeeldige draak verbonden de hoop op regen met het praktische werk om een huishouden van water te voorzien.

Andere beschermende gebruiken waren het verlichten van het huis, het gebruik van rook en het strooien van as langs de grenzen ervan. Deze gebruiken waren bedoeld om insecten en schadelijke invloeden op afstand te houden. Ze gaven de ruimtes van het huishouden een plaats in het seizoensritueel, naast de akkers en waterbronnen.

Haar knippen en gerechten met drakennamen

Het haar laten knippen is een opvallend hedendaags gebruik. Het drukt wensen voor een krachtig, voorspoedig begin uit en maakt het ‘oprichten van het hoofd’ persoonlijk en zichtbaar. Gezinnen kunnen bijzonder belang hechten aan het knippen van het haar van een kind op deze dag.

Via het eten bereikt de drakenbeeldspraak ook de tafel. Noedels kunnen drakensnorharen worden genoemd, deegkussentjes drakenoren en lentepannenkoekjes drakenschubben. De pannenkoekjes worden geserveerd met vullingen om erin te rollen, waardoor een stapel vertrouwd eten een gezamenlijke maaltijd wordt. De symbolische namen verschillen naargelang de gerechten die een gemeenschap bereidt.

Regionale gerechten zijn onder meer gebakken bonen in delen van Shandong, tofuballetjes in Fujian en rijstkoeken in Suzhou.