Perayaan Pertengahan Musim Luruh

Bulan dan pertemuan semula

Perayaan Pertengahan Musim Luruh, atau Zhongqiu Jie (中秋节), jatuh pada hari kelima belas bulan lunar kelapan. Keluarga berkumpul untuk makan, berkongsi kuih bulan dan buah serta meluangkan masa melihat Bulan. Bentuk bulatnya membayangkan kelengkapan, menjadikan acara ini sambutan pertemuan semula dan masa mengingati orang yang jauh.

Bulan kelapan ialah bulan tengah musim luruh tradisional selama tiga bulan. Kedudukannya berhampiran musim menuai memberikan suasana lain kepada perayaan: hasil bermusim tersedia untuk persembahan, hadiah dan hidangan bersama. Bulan menghubungkan nikmat bumi ini dengan cerita dunia cakerawala yang jauh.

Perkembangan perayaan

Tradisi Cina menghormati Bulan lebih tua daripada Pertengahan Musim Luruh sebagai perayaan rakyat. Ritual bermusim awal merangkumi pemujaan Bulan pada musim luruh, tetapi belum menjadi sambutan lengkap bulan kelapan hari kelima belas seperti hari ini. Melihat Bulan, puisi dan jamuan bermusim beransur-ansur memberikan identiti tersendiri kepada malam tertentu itu.

Menjelang zaman Tang, Bulan pertengahan musim luruh menjadi tema puisi dan sambutan yang menonjol. Pada zaman Song, perayaan menjadi acara bandar penting: keluarga menghias teres, orang berkumpul di kedai arak untuk melihat Bulan, dan pasar menjual buah segar serta makanan perayaan. Pada zaman Ming dan Qing, persembahan Bulan rumah tangga serta perkongsian dan pemberian kuih bulan berkait kukuh dengan pertemuan semula keluarga.

Pemujaan, keseronokan bermusim dan kehidupan keluarga menyumbang kepada sambutan pada peringkat berbeza; sejarahnya lebih luas daripada satu legenda Bulan.

Chang’e dan Hou Yi

Dalam satu versi legenda yang diceritakan luas, sepuluh matahari muncul bersama dan membakar bumi. Pemanah Hou Yi menembak jatuh sembilan, meninggalkan satu untuk memberikan cahaya serta kehangatan kepada dunia. Ibu Ratu Barat memberinya eliksir keabadian, tetapi beliau tidak mengambilnya kerana mahu kekal bersama isterinya, Chang’e. Beliau mempercayakan eliksir itu kepada isterinya untuk disimpan.

Pada suatu hari, ketika Hou Yi tiada, muridnya Feng Meng memasuki rumah dan menuntut eliksir itu. Daripada membiarkannya dirampas, Chang’e menelannya sendiri. Ubat itu menyebabkan beliau naik dari bumi dan terbang ke Bulan, di luar jangkauan suaminya.

Hou Yi pulang dan mendapati isterinya tiada. Beliau memandang ke atas dengan rindu dan menyediakan makanan kegemarannya sebagai persembahan. Kisah itu meletakkan perpisahan menyakitkan dalam perayaan kebersamaan: mereka yang tidak dapat duduk di meja yang sama masih boleh memandang Bulan yang sama.

Penceritaan lebih lama memberikan motif berbeza kepada Chang’e untuk mengambil eliksir. Versi di atas ialah kisah popular yang biasa, bukan penjelasan sejarah permulaan pemujaan Bulan. Bersamanya, Arnab Jed dibayangkan menumbuk ubat keabadian dengan lesung dan alu. Kedua-dua tokoh muncul dalam hiasan perayaan serta cerita ketika mencari bentuk pada permukaan Bulan.

Persembahan Bulan dan melihat Bulan

Dalam keluarga yang mengamalkan pemujaan Bulan, meja persembahan boleh diletakkan di luar dengan kuih bulan, buah, colok dan lampu. Tunduk dan doa menyatakan syukur serta harapan kesejahteraan keluarga. Makanan kemudian boleh dikongsi, menghubungkan persembahan dengan sambutan rumah tangga.

Melihat Bulan, atau shangyue, juga wujud di luar pemujaan rasmi. Orang duduk di luar, minum teh, berbual dan menikmati malam bersama. Puisi Bulan sering menjadikan jarak pengalaman bersama: saudara atau sahabat di tempat berbeza boleh membayangkan satu sama lain di bawah cahaya yang sama. Ini memberikan ruang untuk kerinduan serta kebahagiaan dalam perayaan.

Hari lunar kelima belas jatuh berhampiran bahagian bulan purnama, tetapi bulan purnama astronomi tidak semestinya berlaku pada malam itu. Perayaan mengikut tarikh kalendarnya; melihat Bulan tidak bergantung pada menangkap saat tepat.

Kuih bulan, buah dan tanglung

Kuih bulan ialah pastri untuk dikongsi dan diberikan. Bentuk bulatnya mencerminkan Bulan serta harapan perjumpaan keluarga yang lengkap. Di rumah, kuih boleh dipotong kepada bahagian dan dimakan bersama teh, sementara hadiah membawa ucapan bermusim kepada saudara dan sahabat di luar meja makan.

Tiada satu resipi kuih bulan tunggal. Kuih bakar gaya Kantonis sering membalut pes biji teratai atau pes kacang, kadangkala dengan kuning telur masin. Kuih gaya Suzhou mempunyai pastri berlapis dan boleh berinti masin. Campuran kacang, pes manis lain serta bentuk kulit salji lebih baharu menyediakan pilihan tambahan. Perbezaan ini melibatkan pastri dan inti, bukan sekadar hiasan atas.

Kisah popular lain menerangkan mesej tersembunyi dalam kuih bulan untuk menyelaraskan penentangan terhadap dinasti Yuan. Ia menambah unsur rahsia kepada makanan perayaan, tetapi bukan kisah asal usul pastri yang telah dipastikan.

Buah bermusim mengiringi kuih yang kaya rasa. Limau bali amat biasa dalam sambutan selatan China dan Taiwan, manakala pir, anggur serta delima juga dihidangkan pada musim luruh. Buah boleh dipersembahkan kepada Bulan kemudian dikongsi dengan keluarga.

Tanglung menjadikan malam itu kegiatan luar serta hidangan. Kanak-kanak membawa lampu kecil, dan paparan awam mewujudkan tempat berjalan selepas gelap. Kepentingannya berbeza mengikut tempat; adat tanglung Pertengahan Musim Luruh berasingan daripada Pesta Tanglung, yang menutup musim Tahun Baharu dalam bulan lunar pertama.

Membalas ucapan Pertengahan Musim Luruh

Balas ucapan baik sahabat dan ucapkan terima kasih atas kuih bulan dalam mesej yang sama:

Selamat menyambut Pertengahan Musim Luruh juga! Terima kasih atas kuih bulan itu—baik sungguh hati anda. Semoga sambutan anda menyeronokkan!

Selepas mencubanya, anda boleh menambah komen peribadi tentang perkara yang anda nikmati.